میشوند(صفریان، 1377).

آزمون غیرمتمرکز: در این روش پذیرش دانشجو در هر یک از رشته های تحصیلی دارای مجوز شورای گسترش آموزش عالی در مقطع دکتری داخل توسط دانشگاه و براساس مقررات مربوز و با نظارت وزارت صورت میگیرد(همان منبع).
آزمون نیمه متمرکز: در این روش فرض بر این است اختیرات دانشگاه ها در پذیرش دانشجو در هر یک از رشته های تحصیلی محدودتر شده و وزارت علوم یا سازمان سنجش مجری بخش مهمی از آزمون گردد.
آزمون نیمه متمرکز: در واقع این روش تلفیقی از دو روش متمرکز و غیرمتمرکز و تفاوت اساسی آن در نحوه برگزاری آزمون کتبی میباشد(صفریان، 1377).
آزمون کتبی: به منظور تعیین میزان آشنایی داوطلب با پایه های اصلی هر رشته برگزار میشود. سطح سؤالات در حد دانش و تجربیات فارغ التحصیل دوره کارشناسی ارشد در هر رشته و مطابق فهرست برنامه های مصوب شورای عالی برنامه ریزی است.
مصاحبه: مصاحبه به منظور سنجش انگیزه های ادامه تحصیل، توانایی های تحقیق و … برگزار میشود(دایره المعارف آموزش عالی، 1383).
ب: تعریف عملیاتی
آزمون کتبی: منظور از آزمون کتبی محتوای سؤالات طراحی شده و سهم هر بخش از سؤالات در آزمون میباشد.
سوابق تحصیلی: در این پژوهش منظور از سوابق تحصیلی دانشگاه دوره کارشناسی، دانشگاه دوره کارشناسی ارشد، معدل دوره کارشناسی و معدل دوره کارشناسی ارشد میباشد.
مصاحبه: در این پژوهش منظور از مصاحبه سهم هر یک از سوابق پژوهشی و آموزشی و سهم مقاله ها در پذیرش میباشد.
فصل دوم : پیشینه پژوهش
2-1 تاریخچه آموزش عالی
آموزش عالی در فرهنگ و تمدن پویای ایرانی و اسلامی از قدمت و غنای شایستهای برخوردار بوده است. با آغاز عصر رنسانس و پیشرفتهای علمی و صنعتی در کشورهای غربی، در کشور ایران نیز عناصری از آموزش عالی مبتنی بر الگوی اروپای غربی ایجاد گردید. نخستین بار امیرکبیر علاوه بر اعزام دانشجو به خارج، با تأسیس دارالفنون در 1228 هجری شمسی، از اساتید خارجی جهت تدریس در دانشکدههای تخصصی فنی دارالفنون دعوت بهعمل آورد. در همان اثنا دانشگاه تهران طی سال 1313، دانشگاه تهران بهعنوان مرکز ثقل آموزش عالی ایران شناخته شد.
آموزش عالی به سبک کنونی دارای قدمتی هشتصد ساله در جهان است. اگرچه رشد آموزش عالی طی این مدت تدریجی بوده اما در 50 سال اخیر بهویژه پس از سال 1960 که اهمیت اساسی سرمایهگذاری در نیروی انسانی بهعنوان مؤثرترین عامل در توسعه اقتصادی توسط بانک جهانی پذیرفته شده، این رشد سیری فزاینده داشته است(دایره المعارف آموزش عالی،1383).
نظام آموزش عالی کشور دارای شاخه های متعددی است که هر کدام در عین مشابهتهای فراوان دارای سازوکارهای متنوعی میباشد. این شاخه های متفاوت بهمتقضیات زمان برای رسیدن یا سرعت بخشیدن به اهداف مشخصی تأسیس شده است.
با تأسیس وزارت علوم و آموزش عالی در بهمن 1346 و تشکیل شورای مرکزی آموزش در سال 1348، نخستین گام در جهت تمرکز، تجدید سازمان و اعمال نظارت مرکزی بر دانشگاهها و مؤسسات آموزش عالی کشور برداشته شد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی در اردیبهشت 1359 لایحه قانونی تشکیل شورای عالی فرهنگ و آموزش عالی به تصویب شورای انقلاب رسیده و بهدنبال آن بهمنظور ایجاد تحولی اساسی در دانشگاهها، بهدرخواست دانشجویان مسلمان و انقلابی ستادی با عنوان ستاد انقلاب فرهنگی با فرمان حضرت امام خمینی(ره) تشکیل شد. گفتنی است که ستاد مذکور عهدهدار بزرگترین نقش در حوزه سیاستگذاری فرهنگی و آموزشی کشور گردید. در سال 1379، وزارت فرهنگ و آموزش عالی بهمنظور انسجام بخشیدن به امور اجرایی و سیاستگذاری نظام علمی کشور به وزارت علوم، تحقیقات و فناوری تغییر نام داده و وظایف برنامه ریزی، حمایت و پشتیبانی، ارزیابی و نظارت، بررسی و تدوین سیاستها و اولویتهای راهبردی در حوزه های تحقیقات و فناوری نیز به وظایف آن افزوده گردید. یکی از مهمترین نقاط قوت آموزش عالی در این مدت رشد تحصیلات تکمیلی بوده که با توجه به اهمیت مضاعف آن نسبت به بقیه دوره ها از پیشرفت چشمگیرتری برخوردار بوده است(قاسمی راد، 1390).
مطالعه اسناد مربوط به تاریخ آموزش وپرورش ایران موید این امر است که دانشگاه جندی شاپور در قرن سوم میلادی به دستور اردشیر بابکان بنیان گذاری شد و طی چندین قرن، مرکز دانش جهانی محسوب می شد و طب داروسازی و دامپزشکی و فلسفه، هیئت و نجوم، ریاضیات، حکمت، منطق، الهیات و…. درآن تدریس می شد و دانشکده طب و نجوم آن در بسط و تحکیم این علوم به کشفیات و پیشرفتهای فوق العاده بزرگی نایل شد (راهنمای آموزش عالی در ایران، 1380).
این دانشگاه با دیگر دانشگاههای علمی جهان آن روز مانند دانشگاه آتن و هند، ارتباط و حالت مبادله علمی داشت. بیشترین توجه استادان این دانشگاه به دانش پزشکی بود تا فلسفه و ریاضیات. آن گونه که اصول پزشکی این دانشگاه و روش های پزشکی آن، نیز جنبه علمی و نیز از لحاظ نظری بر پزشکی یونانی و هندی برتری داشت. علت اصلی این برتری، تحقیقی و تلفیقی بودن علم به ویژه پزشکی در آنجا بود که از محاسن همه پزشکی ها بهره می گرفتند. به نظر می رسد در جندی شاپور کنگره های پزشکی نیز برای ارائه نظریات جدید و روش های نوین دانش پزشکی تشکیل می شده است (ضمیری،1384).
2-2 تحولات آموزش عالی ایران پس از پیروزی انقلاب اسلامی:
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، تغییر و تحولات گسترده ای در نظام آموزش عالی ایران صورت گرفت که تشکیل ستاد انقلاب فرهنگی و سپس شورای عالی انقلاب فرهنگی به منظور گسترش و نفوذ فرهنگ اسلامی در شئون جامعه و تقویت انقلاب فرهنگی و اعتلای فرهنگ عمومی، تحول دانشگاهها و مدارس و مانند آن، از جمله آنها بود. در 1357 شمسی، با ادغام ” وزارت علوم و آموزش عالی” و “وزارت فرهنگ و آموزش عالی” شکل گرفت. در سال 1361 شمسی، به دنبال تقاضای روزافزون اجتماعی برای ورود به آموزش عالی که پس از انقلاب متوقف شده بود، بار دیگر با تاسیس “دانشگاه آزاد اسلامی” به طور رسمی آغاز گردید. در پی آن، در سال 1361 شمسی موسسات آموزش عالی غیر دولتی غیرانتفاعی به این مجموعه افزوده شدند. همچنین آموزش عالی از راه دور یا نیمه حضوری که طی دهه اول انقلاب تعطیل شده بود، دوباره از سال 1365 شمسی با تاسیس دانشگاه پیام نور به طور رسمی احیا شد. از دیگر تحولات عمده آموزش عالی در سال های پس از انقلاب اسلامی، تشکیل وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در سال 1364 شمسی بود که با تشکیل این وزارتخانه کلیه اختیارات، وظایف و مسئولیتهای وزارت فرهنگ و آموزش عالی در زمینه آموزش پزشکی به وزارتخانه جدید سپرده شد. سرانجام در سال 1379 به منظور انسجام بخشیدن به امور اجرایی و سیاستگذاری نظام علمی و تحقیقاتی کشور، با افزوده شدن “وظایف برنامه ریزی، حمایت و پشتیبانی، ارزیابی و نظارت، بررسی و تدوین سیاستها و اولویتهای راهبردی در حوزه های تحقیقات و فناوری” به وظایف وزارت فرهنگ وآموزش عالی، نام این وزارتخانه به “وزارت علوم، تحقیقات و فناوری” تغییر یافت(دایره المعارف آموزش عالی، 1383).
2-3 اشکال آموزش عالی در ایران
طبق گزارش آموزش عالی در ایران، آموزش عالی در ایران در اشکال زیر انجام می شود:
آموزش عالی دولتی
آموزش عالی غیر دولتی
آمورش عالی آزاد

2-3-1 آموزش عالی دولتی ایران
آموزش عالی دولتی، به بخشی از آموزش عالی اطلاق می شود که هزینه های آن را از محل بودجه عمومی تامین می گردد. بخش دولتی آموزش عالی ایران، دانشگاهها و موسسات آموزش عالی وابسته به وزارت علوم تحقیقات و فناوری، وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و دیگر سازمان ها و وزارتخانه های دولتی یا عمومی را در بر می گیرد. آموزش عالی دولتی به دو بخش آموزش عالی غیر پزشکی و پزشکی تقسیم می شود. آموزش عالی غیرپزشکی که بدنه اصلی آموزش عالی را تشکیل می دهد، در دانشگاهها و موسسات آموزش عالی وابسته به وزارت علوم، تحقیقات و فناوری و برخی دیگر از وزارتخانه ها و سازمان های دولتی یا عمومی ارائه می شود. آموزش عالی پزشکی نیز به آن بخش از آموزش عالی اطلاق می شود که با تصویب قانون تشکیل وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در مرداد ماه 1364 به این وزارتخانه واگذار شده است.
2-3-2 آموزش عالی غیر دولتی
آموزش عالی غیردولتی، بخشی از آموزش عالی است که هزینه های آن از محل منابعی غیر از بودجه دولتی تامین می شود.این بخش از آموزش عالی، دانشگاه آزاد اسلامی و موسسات آموزش عالی غیردولتی غیرانتفاعی رادر بر می گیرد. موسسات آموزش عالی غیردولتی در سال 1364 با سع هدف عمده زیر و با تصویب کلیات آن در چهل و یکمین جلسه شورای عالی انقلاب فرهنگی تاسیس شده اند:
ارتقای سطح دانش وفرهنگ جامعه
تامین نیروی انسانی متخصص مورد نیاز کشور
تحقیقات و فناوری اعطا می کنند(صافی،1383).
2-3-3 دانشگاه آزاد اسلامی
یکی از موسسات رسمی، غیرانتفاعی و غیر دولتی آموزش عالی ایران، دانشگاه آزاد اسلامی که در تاریخ 27/11/1361 ثبت گردید و فعالیت رسمی خود را در سال 1362 آغاز کرده است.
2-3-4 آموزش عالی آزاد
آموزش عالی آزاد، آموزش غیر رسمی و بالاتر از سطح متوسطه است که در قالب دوره های تخصصی و کاربردی کوتاه مدت اجرا می شود و به دانش آموختگان این دوره ها گواهی گذراندن دوره بدون استفتدهاز عناوین رسمی دانشگاهی ( کاردانی، کارشناسی و… و یا معادل آنها) اعطا می شود.
اهداف تشکیل دوره های آموزش عالی آزادعبارتند از:
تداوم بخشیدن و همگانی کردن آموزش عالی
کمک به ارتقای سطح دانش و فرهنگ جامعه
ایجاد زمینه مناسب برای افزایش دسترسی به آموزش عالی
تعمیم و توسعه آموزش عالی کاربردی و تخصصی
کاهش تقاضای اجتماعی برای ورود به آموزش عالی رسمی
ارائه آموزشهای مداوم برای دانش آموختگان دانشگاه ها و موسسات آموزش عالی کشور
نظارت بر اجرای این دوره های آموزشی با وزارت علوم، تحقیقات و فناوری می باشد(همان منبع).
2-4 انواع آموزش عالی
آموزش عالی حضوری: آموزش عالی حضوری بخش اصلی آموزش عالی در ایران، چه در بخش دولتی و جه در بخش خصوصی تشکیل می دهد. بخش حضوری آموزش عالی در ایران دربرگیرنده تمام دوره ها و رشته های موجود در این بخش در کشور است. آموزش عالی حضوری شامل دوره های روزانه و شبانه می شود.
2-4-1 دوره های روزانه:
دوره های روزانه به دلیل کیفیت علمی برتر و نیز آموزش رایگان و امکانات رفاهی و تسهیلات آموزشی از موقعیت و مطلوبیت ویژه ای نزد داوطلبان و خانواده های آنان برخوردار است. دوره های روزانه تنها دوره ای است که اگر داوطلبی در آن پذیرفته شود، در سال پس از آن حق شرکت در آزمون سال بعد را ندارد. این امر خود به نوبه خود از مطلوبیت این دوره نشات می گیرد(رحیمی ،1384).
2-4-2 دوره های شبانه:
دوره های شبانه بجز در موارد خاص محدود به سطوح کاردانی و کارشناسی است. منابع مالی این دوره ها از طریق دریافت شهریه (ثابت و متغیر) تامین می شود. وزارت علوم، تحقیقات و فناوری میزان شهریه های دوره های شبانه را بر حسب مورد، اعلام می کند. درآمدهای حاصل از شهریه، صرف هزینه های مربوط به دانشگاه مجری می شود. در دوره های شبانه نیز عینا برنامه های درسی مصوب برای دوره های روزانه جرا می شود. اعطای مدارک تحصیلی این دوره ها نیز بر اساس مصوبات وزارت علوم، تحقیقات و فناوری صورت می گیرد.
2-4-3 آموزش عالی نیمه حضوری:
آموزش عالی نیمه حضوری عبارت است از اختصاص ظرفیت اضافی دانشگاهها و موسسات آموزش عالی وابسته به وزارت علوم، تحقیقات و فناوری به پذیرش دانشجوست که با کسب مجوز لازم از این وزارتخانه صورت می گیرد. پذیرش دانشجو در آموزش عالی نیمه حضوری از گذر آزمون سراسری دانشگاهها و موسسات آموزش عالی انجام می شود. منابع مالی این نوع از آموزش عالی، از طریق شهریه دریافتی از دانشجویان تامین می شود.
2-4-4 آموزش عالی از راه دور:
دانشگاه پیام نور، مجری آموزش عالی از راه دور در ایران است که فعالیت رسمی خود را از سال 1367 شمسی آغاز کرد. داوطلبان آموزش عالی از راه دور، از طریق آزمون سراسری دانشگاهها و موسسات آموزش عالی وارد این دوره می شوند. منابع مالی این نوع آموزش، عبارت اند از: 1. اعتباراتی که همه ساله با عنوان “کمک” در بودجه دولت منظور می شود و در اختیار دانشگاه پیام نور به عنوان مجری آموزش عالی از راه دور، قرار می گیرد. 2. شهریه دریافتی از دانشجویان که برابر تعرفه مربوط دریافت میشود. وجوهی که دانشگاه پیام نور بابت ارائه خدمات یا فروش تولیدات یا موسسات وابسته دریافت می کند.
2-4-5 آموزش عالی علمی – کاربردی:
آموزش عالی علمی – کاربردی، شامل آموزش های نظری و کلاسی همراه با فعالیتهای علمی و کاربردی، شامل آموزش های نظری و کلاسی همراه با فعالیت های علمی و کاربردی است که با هدف پاسخ گویی به نیازهای مهارتی وزارتخانه ها، سازمانها و شرکت های تولیدی و خدماتی و نیز پرکردن شکاف بین کارگزان ماهر و نیمه ماهر با دانش آموختگان دانشگاهها عرضه می شود. مسئولیت و نظارت براین نوع آموزش در ایران برعهده دانشگاه جامع علمی – کاربردی است که مجوز لازم را برای مراکز متقاضی آموزش عالی علمی کاربردی صادر می کند.
2-5 دوره های تحصیلی:

پایان نامهاینجا فقط تکه های از پایان نامه به صورت رندم (تصادفی) درج می شود که هنگام انتقال از فایل ورد ممکن است باعث به هم ریختگی شود و یا عکس ها ، نمودار ها و جداول درج نشوند.

برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  77u.ir  مراجعه نمایید

رشته روانشناسی و علوم تربیتی همه موضوعات و گرایش ها :روانشناسی بالینی ، تربیتی ، صنعتی سازمانی ،آموزش‌ و پرورش‌، کودکاناستثنائی‌،روانسنجی، تکنولوژی آموزشی ، مدیریت آموزشی ، برنامه ریزی درسی ، زیست روانشناسی ، روانشناسی رشد

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها با منابع و ماخذ کامل درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

منظور از دوره های تحصیلی در نظام آموزش عالی، مجموعه دروسی است که در چارچوب نظام خاصی برای هر رشته تحصیلی ارائه و به اعطای یک مدرک تحصیلی در آموزش عالی منتهی می شود. دوره های تحصیلی در آموزش عالی ایران عبارتند از: کاردانی، کارشناسی، کارشناسی ارشد، دکتری حرفه ای (عمومی) و دکتری تخصصی (Ph.D).
کاردانی: تعداد واحد های درسی دوره کاردانی، بین68-72 واحد و طول مدت تحصیل در این دوره معمولا دو سال است. دانش آموختگان این دوره، مدرک تحصیلی “کاردانی” دریافت می کنند.
کارشناسی: تعداد واحدهای درسی دوره کارشناسی، بین 130-145 واحد است. طول مدت تحصیل در این دوره معمولا معمولا چهار سال و حداکثر مدت مجاز برای تحصیل در ای مدت دوره، شش سال است. به دانش آموختگان این دوره، مدرک تحصیلی” کارشناسی” اعطا می شود.
کارشناسی ارشد: تعداد واحدهای درسی دوره کارشناسی ارشد ناپیوسته بین 28-32 واحد و کارشناسی ارشد پیوسته بین 172-183 واحد است. متوسط طول مدت تحصیل در دوره کارشناسی ارشد ناپیوسته دوسال و در کارشناسی ارشد پیوسته شش سال است. به دانش آموختگان این دوره ها مدرک “کارشناسی ارشد” داده می شود.
دکتری حرفه ای(عمومی): دوره دکتری حرفه ای شامل سه رشته پزشکی، دام پزشکی و داروسازی است. تعداد واحدهای دوره دکتری رشته پزشکی 290 واحد، تعداد واحدهای دوره دکتری دام پزشکی 217 واحد و تعداد واحدهای داروسازی 210 واحد است. طول مدت دوره دکتری در رشته پزشکی بین شش تا نه سال و در رشته داروسازی بین پنج تا نه سال است. به دانش آموختگان این دوره، مدرک تحصیلی ” دکتری حرفه ای (عمومی)” اعطا می شود.
دکتری تخصصی (Ph.D): تعداد واحدهای دوره درسی دوره دکتری تخصصی بین42-50 واحد است که شامل واحدهای آموزشی و پژوهشی می شود. طول مدت تحصیل دوره دکتری تخصصی ، چهارسال و نیم است و به دانش آموختگان این دوره، مدرک تحصیلی “دکتری تخصصی(Ph.D)” اعطا می شود( دایره المعارف آموزش عالی، 1383).
2-6 سیر تحولات گزینش دانشجو در ایران:
2-6-1 تاریخچه کنکور:
مطالعه اسناد و مدارک مربوط به گزینش دانشجو برای مراکز آموزش عالی نشان می دهد که به تاسیس دارالمعلمین عالی در 1307 و دانشگاه تهران در 1312 و دانشسرای عالی تهران در 1313 و بتدریج دانشگاههای مختلف در تهران و مراکز استان ها ، موضوع انتخاب دانشجو برای این مراکز عالی آموزشی از موضوعات مهم و مورد توجه شورای عالی معارف، شورای عالی فرهنگ، و وزارتخانه های معارف، اوقاف صنایع مستظرفه و فرهنگ شد و عده ای از فارغ التحصیلان مدارس متوسطه طبق ضوابطی برای ورود به دانشگاه یا مراکز تربیت معلم عالی پذیرفته می شدند. به دلیل اینکه تعداد داوطلبان در فاصله زمان

دسته‌ها: پایان نامه

دیدگاهتان را بنویسید